دلم براي غربت چشمانت تنگ شده

نه گمان کني که عاشقت شده باشم

تنها دلم از دوري لبخند شيرينت پر از غم است

و با فکر دستان سبزت مي لرزد

شايد نگفته باشم

اما فکر تو چون خيالي آبي

در ذهن پر تلاطم من

پرواز کنان مي گذرد

نه گمان کني که عاشقت شده ام

نه...تنها لبانت که باز مي شوند به خنده اي

دل آشفته ي مرا،فراتر از هر نوازشي آرام مي سازد

گمان نبر که عاشقت شده ام.....

مطمئن باش!

دور ميشوم.دور تا بهار سبز را آبي ببينم.
دل دل نکن!راه دوري نخواهيم رفت...بيا با ما

دلم گرفته،از اين روزهاي آخر اينجا بودن.از شنبه ديگه نيستم حالا کو تا اين وبلاگ آپ ديت بشه.من براي دوماه نخواهم بود.مي بينم هيچ احساسي نسبت به دور شدن از خانواده و تنهايي ندارم.از اين بغض لعنتي هم که خسته ام.ديگه برام عادي شده مثل همه چيز هاي ديگه.عادت کردن و مردن تو روزمره گي رو دوست ندارم.از هيجان خوشم مياد.که هيچ وقت نيست...مرگ رو دوست دارم...کاش که ميشد...

حالا ديگه نسبت به همه چسز بي تفاوتم.بهترين دوستام به اين راحتي منو فراموش کردند پس زندگي و خوب بودن اونقدرا هم مهم و جدي نيست.ميخوام سکوت کنم.مي خوام توي دانشگاه،توي خونه و همه جا ساکت باشم وبراي خودم زندگي کنم...

از خدا،خودم،رندگي،رويا،آرزو داشتن...خسته ام.

تمامش مي کنم...

 زشت و زيبا،نميدانم...
فقط اين را ميدانم که بي مضايقه،آينه ها قبول مان مي کنند،
گرچه سخت است...سخت،تحمل اين دل باراني...:
"تو دلت با ما نيست وگرنه مي ديدي"...
-ديدم و ديدي که با توام،از توام.هستم.
"هستي!...هميشه باش!
-تو باش تا ما هم باشيم.

  «سيد علي صالحي»

خسته ام،

خسته

فردا را نمي خواهم

گذشته را به من بازگردان...

«پدرام رضايي زاده»

ول ميگردم با خودم

کابوسم را

بودنت را

عاشق بودنم را

تنديس سازم

ديوانه

از فريادهاي دردم شعر مي تراشم

«پدرام رضايي زاده»

من گمشده اي دارم

باد نامهربان،قاصدکم را کجا برده اي؟

مگر ترا به بوي ياس قسم نداده بودم؟

اما تو فراموش کردي دل ديوانه ام را

قاصدک دل من به ستاره ام نرسيد

حال،من ماندم

بي دل،خسته از بيقراري هاي هر شبم

من شقايقم را گم کرده ام...

من مي رفتم و مي رفتم

وزمان و مکان

در جدالي سخت در هم مي پيچيدند

رنگي نبود

ستاره اي خاموش شد

دلم ديگر همراه ثانيه ها نتپيد

من بودم در ميان بستري از خار

و قاصدک ها که همراه باد ميرفتند

هوا بوي آشنايي نزديک ميداد

-کسي به نزديکي مرگ-

صدايي از دور مرا مي خواند

و من ميلرزيدم...

صداي دهشتبار دروغ ميشنيدم

که مرا با نام کوچک مي خواند

و انگاه خيس از عرقي سرد-چون شبنم-

بر پيشاني چشمهايم را گشودم...

در ميان اين همه  ستاره باران

تنها آتش باران چشم تو

مرا گرفت.

دلم لرزيد؛

ساعت متوقف شد،

و هوا بوي ياس و قاصدک گرفت...

«چه کسي مرا تنها آفريد؟»

با گريه،فرياد ميزد

خدايي که

از تنهايي خسته بود.

«پدرام رضايي زاده»

پ.ن.بايد اين کتاب رو بخونيد،فوق العاده است:اگر شيطان سخن بگويد..