زماني که باد بوي تورا مي برد،خوابم برده بود

رويا هوش از سرم مي برد

و من گمشده ي آشنايي دور بودم

قاصدکم را فرستاده بودم سراغ رنگين کمان

که کمي رنگ ترا بگيرد-که پيدا نکرد!-

ياس و ستاره پچ پچ مي کردند

باد که رفت از خواب پريدم

باد ياد ترا برده بود

سخت گريستم...

تحمل تنهايي از گدايي دوست داشتن آسانتر است...

به ياد داشته باش که يک مرد،عشق را پاس مي دارد،يک مرد هرچه را که مي تواند به قربانگاه عشق مي آورد.آنچه فدا کردني است فدا مي کند،آنچه شکستني است مي شکند؛اما هرگز به منزلگاه دوست داشتن به گدايي نمي رود.

«بار ديگر شهري که دوست مي داشتم از نادر ابراهيمي»

خسته ام.افسرده.توانايي بلند شدن از اين خاکسترو ندارم.رفتم تو پيله.مي خوام ببرم.از همه کس.

من براي تنهايي ساخته شدم.خودمو با روياي محاله کسي رو داشتن گول مي زنم.

خسته ام.نمي خوام بگردم.مي خوام همه چيز تموم بشه.مي خوام بخوابم.دارم خودمو عذاب ميدم.اينو اشکهايي که الان دارند مياد ميگن.

خسته ام...

روياي مرگ

شايد

بهانه اي است براي تحمل

کابوسي

به نام زندگي.

       «پدرام رضايي زاده»

پ.ن.شعر قبلي هم!

ماه من

تا بازگشت دوباره تو،

من نيز

شاعر خواهم ماند

شايد

براي هميشه

آن زمان که خدا را در چشمان تو يافتم

بايد مي دانستم که خيال ماندن نداري

اشتباه از آدم و حوا نبود

اشتباه،از لبان سرخ تو بود که مرا ويران کرد

و به دستان وسوسه گرت سقوط کردم

صداي لطيفت مرا مسحور کرد

و دل عاشق و خسته ام آغاز کرد

راهي بي پايان را...

صداي پرپرزدن بوسه اي مي آمد

گمانم ستاره اي پرواز ميکرد

-به سوي افق بي پايان-

آسمان قاصدک باران شده بود

تمام نگاهم به آسمان دوخته شده بود

سيب سرخي چرخيد

برگي افتاد

صداي دور شدن نگاهت آمد

من به شب رسيدم...

طرف من نه روز است و نه شب

نه خورشيد است نه ابر

آسمان رنگي ندارد

کاش باد بيايد و مرا با خود ببرد

پاهايم زنگ زده

نه جاده مي رود،نه من!

صدايي نيست،ندايي نيست

دلم هواي گريه دارد

اما حتي اشکي نيست

اينجا هفته ها خاکستري هستند

من نيز...

بازم يه خبر بد ديگه بهم رسيد!مدير دوران راهنمايي و دبيرستانم توي تيزهوشان،آقاي بهاور امروز فوت کرد.

هرچند از اون مدرسه متنفرم اما خوب آقاي بهاور واقعا مدير خوبي بود.ميشد باهاش حرف زد...

فردا با کساني که 4 ساله ازشون دور بودم روبرو ميشم.با خاطرات جايي که ازش متنفرم...زندگي منو خراب کرد...

اما بگذريم...روحش شاد...

فردا،روز آرزوهاست.مي تونيم روزه بگيريم و در دلمون آرزو کنيم-هرچي دلمون ميخواد-و اميدوار باشيم بهش مي رسيم.خوب...اما چه آرزويي دارم؟شايد...

من چه آرزويي دارم؟نميدونم!وقتي فکر مي کنم ميبينم چيزي نيست...شايد...اما اين آرزو رو نمي کنم.شايد به دليل بي اعتقاديم به اين چيزا باشه.شايد به خاطر اتفاقات بده اين به مدت باشه اما احساس مي کنم دارم اعتقادم رو از دست ميدم.فکر مي کنم سهم من از خدا،فقط امتحانهاش و سخت گيري هاشه!

نا اميدم،نمي دونم دنبال چي باشم...

راستي آرزويي نداري که به من قرض بدي؟