کوتاهترين قصه ي من:

آمد

سوزاند

ويران کرد

و مرا با چشماني خيس بجا گذاشت...

و حالا من مانده ام و جاي خالي دل کوچکم...

من ويرانم.از اين سياهي مرا راه گريزي نيست.تلخم...همه ي دوستام رو از خودم دور کردم.با خانواده ام هم مشکل دارم.

بريدم اما خدايا بهت اميد دارم.کمکم کن.

من آرامش مي خوام...

فراموش کنيد...من براي هميشه تنها خواهم بود.

اين تنها نتيجه ي داستان کوتاه زندگي من است...

من

تو

بوسه

آغوش

و تاريکي براي پايان دادن به شعري کوتاه...

لعنت به تو که اون بالا نشستي و به گريه هاي من مي خندي.لعنت به تو که فقط بلدي زندگي رو سخت کني.فقط بلدي سر راه من امتحان بذاري.مهم هم نيست من توان ادامه ي اين بازي رو دارم يا نه.مهم اينه که تو از اين بازي لذت مي بري.لعنت به تو که عادل نيستي.نه،اصلا عادل نيستي.لعنت به تو که ديوونم کردي.داري همه چيزمو ازم مي گيري.تو که خوابم،آرامشم،عشقم،اميدم رو گرفتي.لعنت به تو که منو مبارز آفريدي.من از اين جنگ هميشه خسته ام.من از اين زندگي خسته ام.از ايمان داشتن به تو و چشم اميد به تو داشتن خسته ام.لعنت به تو که پناهم نيستي.از فريب دادن خودم خسته ام.لعنت به تو که ديگه حتي حضورت رو حس نمي کنم.شايد نيستي.شايد مرده باشي.آره،خدا مرد.

لعنت به تو که صدامو  نميشنوي.لعنت به تو که منو صدا نمي کني....

لعنت به تو خدا...

لعنت....

خدايا کمکم کن،

خدايا عاشقت هستم...

شعر

به کمال مي رسيد

تنها اگر دمي

شيطان سخن مي گفت!

منتظرم...منتظر چي؟نمي دونم،اما منتظرم.چاره اي ندارم.دارم دوباره انرژي از دست داده ام رو بر مي گردونم که بجنگم،که تلاش کنم.من بايد برنده بشم.راه ديگه اي ندارم.راهي نيست...من بايد موفق بشم.ديگه نميزارم که از فردا شروع کنم.آغاز همين الانه.همين لحظه...

انتظار يه جنگ سخت رو دارم.يه شروع مجدد...اينبار اما منم که از خدا ميبرم.ميجنگم که پيروز باشم.مطمئنم که مي تونم.شايد بارها زمين بخورم،شايد باز هم زخم ببينم اما منتظر لحظه ي پيروزي مي مونم.

من يه جنگجو زاده شدم.يه مبارز که تمام زندگيم با جنگ خواهد گذشت.با همه چيز مي جنگم که آزادي مو حفظ کنم.که خودم ارباب خودم باشم،نه اينکه يه عروسک خيمه شب بازي باشم تو دستاي خدا..

من منتظرم....

از زخمي که به دلم زدي

                        شعر مي چکد

نگاه را نچشيده ام هنوز

اما چشمانم طعم لبانت را مي شناسد

خسته ام و شب در من ادامه دارد

دستانم تنهايي را در آغوش مي کشند

هرازگاهي پاهاي نا اميدم

مي لغزد در خيالي دور

هرچند باز روياهايم

همراه قاصدک هاي صدا

با باد به ناکجاآباد مي روند

ديگر مي دانم که ستاره ها هم سقوط مي کنند

و از بوي ياس مست نخواهم شد

«دلم عجيب گرفته است...»

يک بوسه از لبان تو پاداش شعر من

امشب فراز جاده ابريشم است ماه

امشب کنار شاخ کنار است عطر سبز

امشب....!

«کريم رجب زاده»

قرارمان فردا

پاي همين شعر

که قرار است،

   ادامه اش آواز کشتگان باشد

يا نيمه ديگر تو

که پشت همين ديوار جا مانده است

نگران مباش

اين بال هاي بريده

پايان خوشي خواهد داشت.

«کريم رجب زاده»

انگشت هاي من

مي بارند

و نام تو

مي رويد.

«عمران صلاحي»