روياها

            آخرين اميدم

                                  در رهايي از اين بيهوده زندگي-مرگي- است

و ستاره ها

             نشانگر روياهايم؛

اما...نگاه کن...آنجا ستاره اي خاموش شد...

هر روز افسوس تازه اي دارم

    بي آنکه بدانم

           افسوس گذشته ام را کجا دفن کرده ام.

و تو بزرگترين

      افسوس مني.

           چون ديدمت بي آنکه بشناسمت

                               و شناختمت وقتي که ديگر نبودي...

در روياي گذشته

           امروز را آغاز کرده ام.

نگاهم،تورا مي جويد

              بي آنکه دلم بخواهد.

و امروز را به اميد

               فردا به پايان مي برم.

دلم تو را مي خواهد

             بي آنکه چشمم تورا ببيند.

رو در اتاقم يه شعري زدم از سهراب:

به سراغ من اگر مي آييد،

         نرم و آهسته بياييد

        مبادا که ترک بردارد،چيني نازک تنهايي من....

من تنهام و دارم با تمام وجودم احساسش مي کنم.نمي خوام بگم که اين تنهايي بده يا خوب.يا اينکه دارم مي ميرم از بي کسي و نداشتن کسي که براش دردل بکنم-که بعضي اوقات بد جوري هوسش رو ميکنم-مي خوام بگم،تصميم گرفتم با اين تنهايي بسازم.بهش عادت کنم.مي خوام تنهايي خوبي داشته باشم،از خلوت خودم خرسند باشم.

اونم براي من که همه ي عمر اين تنهايي شده کابوس؛و از تنهايي مي ترسم.اما وقتي کسي منو نمي خواد-نه اينکه هيچکس-من براي چي بگردم دنبال يه نفر که بفهمه من چي ميگم و دردم چيه....

من يه عمر فکر مي کردم حتما يکي هست که نيمه گمشده ي من باشه،اما حالا فکر مي کنم،من نيمه اي ندارم...!

اين همون شعري است که تو فيلم شبهاي روشن خونده شد،عاشق اين شعر و اون فيلمم...

دل من همي داد گفتي گواهي                     که باشد مرا روزي از تو جدايي

بلي هر چه خواهد رسيدن به مردم                بر آن دل دهد هر زماني گوايي

من اين روز را داشتم چشم و زين غم              نبوده ست با روز من روشنايي

جدايي گمان برده بودم و ليکن                       نه چندانکه يکسو نهي آشنايي

به جرم چه راندي مرا از در خود                      گناهم نبودست جز بي گنايي

بدين زودي از من چرا سير گشتي                 نگارا بدين زود سيري چرايي

که دانست کز تو مرا ديد بايد                         به چندان وفا اينهمه ببيوفايي

سپردم به تو دل ندانسته بودم                       بدين گونه مايل به جور و جفايي

دريغا،دريغا،که اگه نبودم                              که تو بيوفا در جفا تا کجايي

همه دشمني از تو ديدم و ليکن                    نگويم که تو دوستي را نشايي

نگارا من از آزمايش به آيم                            مرا باش بيش از اين آزمايي

مرا خوار داري و بيقدر خواهي                      نگر تا بدين خو که هستي نپايي 

                                 «منوچهري دامغاني»

نه آنکه فکر کني سرد است

که من در تهاجم کولاک

                                   يکجا

                                              تمام هيمه هاي جهان را

انبار کرده ام در

پشت بام خانه ام

و در تفکر يک باغ آتشم

به تنهايي من هيمه ام

برادر خوبم

بشکن مرا براي اجاق

سرد اتاقت؛

آتشم بزن

من هيمه ام

برادر خوبم

بشکن مرا...

                                                   «گل سرخي»

دل پاييز ندارد غم جانکاه مرا                                           رفتني هستم اگر باز کني راه مرا

 رفتم اما نرسيدم به تو دريا نشدم                                   ماندي اما نرساندي به خدا آه مرا  

تو فقط پلک بزن کار تو جاري شدن است                           بغض اگر هست فشردست گلوگاه مرا

باز هم پلک بزن چشم تو لحنش آبي است                        نقل کن در همه جا قصه ي کوتاه مرا

خاطرم نيست به چشم تو چه شعري زيباست                   کمي آواز بخوان گريه ي دلخواه مرا

شب خوبي است،هوا طعم قشنگي دارد                          ني بزن باز که بدمست کني ماه مرا.

                                               «ماهک؛روحش شاد باشد»